Op mijn 23e kwam ik voor de liefde naar Arnhem en werd ik verliefd op deze stad met haar heuvels, aan de rivier. Mijn lief woonde in het Spijkerkwartier, in de tijd dat de huizen er slecht onderhouden waren en de rosse buurt om de hoek lag. Zelf ging ik aan de Apeldoornseweg in een veel te duur souterrain, naast een drugspand wonen. Dat was allemaal wel even iets anders dan het veilige Brabantse Vessem waar ik vandaan kwam. Mijn liefde voor de stad bleef, en mijn betrokkenheid groeide. Later woonde ik in de wijken Klarendal, Monnikenhuizen (randje Geitenkamp) en Malburgen, en nu woon ik in het Broek.
Ik wil me inzetten voor een sterke sociale basis. Dat betekent dat we mensen niet veroordelen, maar helpen, zodat iedereen weer mee kan doen in onze stad. Dat begint met een goed dak boven je hoofd, een eigen plek waar je zelf keuzes kunt maken. Of, als dat nodig is, een plek met goede ondersteuning. Die plek staat in een buurt waar mensen elkaar ontmoeten. Op straat of in het buurthuis. Waar mensen elkaar kennen en naar elkaar omkijken. Zo zien we problemen op tijd. En kunnen bewoners en professionals samen zorgen dat het niet erger wordt.