Rotterdammers zijn een volk van handen uit de mouwen. Niet lullen maar poetsen. We zijn creatief en ondernemend. Zo dragen we bij aan een mooie, groene, sociale stad. De gemeente heeft hierin de verantwoordelijkheid om het makkelijk te maken voor inwoners om mee te doen. Maar hoe makkelijk kan je nou eigenlijk meedoen in onze stad?

De afgelopen maanden hebben we in de raad gewerkt vanuit de overtuiging dat wat hier wordt besloten, doorwerkt tot ver buiten de stadsgrenzen en andersom. Van de haven tot de wijk, van Europese samenwerking tot een veilige slaapplek voor een kind. Die spanning tussen het wereldtoneel en het dagelijks leven in de stad kwam steeds terug.

De Rotterdamse haven is bepalend voor hoe onze stad eruitziet. Ze zorgt voor banen, welvaart en internationale verbindingen. Maar ze zorgt ook voor uitstoot, ruimtegebrek en druk op de leefomgeving. Juist daarom is de vraag hoe onze haven eruitziet in 2050 zo belangrijk, niet alleen voor bedrijven, maar voor iedereen die in en rond Rotterdam woont.

De bestuursperiode van deze wethouders loopt ten einde en het moment van verantwoording is onvermijdelijk. Wat blijft er over als we de mooie woorden, persberichten en bestuurlijke beloftes afpellen? Een ongemakkelijke waarheid: Rotterdam parkeert mensen in opvang, maar geeft ze geen uitweg.

In Rotterdam hebben we wijkteams die klaarstaan voor bewoners die hulp nodig hebben. Geen anonieme loketten, maar mensen die bij je aan de keukentafel zitten wanneer het even niet meer lukt. Zij zijn vaak het verschil tussen vastlopen en weer vooruitkomen. Maar er gaat iets mis.

Rotterdam staat voor grote maatschappelijke opgaven. We willen jongeren kansen bieden, wijken veiliger maken, woningen verduurzamen en inwoners ondersteunen die het moeilijk hebben. Maar terwijl deze uitdagingen groeien, heeft de gemeente steeds minder financiële ruimte om dit zelf te betalen. Daardoor wordt Rotterdam steeds afhankelijker van tijdelijk geld uit Den Haag.