Met Juliet blijft een vertrouwd en sterk geluid in de raad. En met Pim komt er nieuwe energie bij: fris, gedreven en vol ideeën. Daar zijn we ontzettend blij mee!

En er is meer: Volt zit nu ook in de stadsdelen. In elk stadsdeel waar we meededen, hebben we een zetel behaald: in Centrum met Anna Klapwijk, in Oost met Mark Croes, in West met Max Fleer en in Zuid met Thijs Uildriks.

De komende jaren gaan we vol energie aan de slag voor een stad waar je weer betaalbaar kunt wonen, waar je je veilig voelt, en waar meer Amsterdammers zich betrokken voelen bij hun buurt en hun stad, juist ook voor de toekomstige generatie.

Dit is nog maar het begin. 💜

De afgelopen jaren heeft Itay Garmy zich in de raad voor Volt Amsterdam met volle overtuiging ingezet. Altijd met oog voor de stad, maar vooral voor de mensen in die stad. Voor verbinding, juist op momenten dat het schuurt. Voor het gesprek, ook als dat moeilijk is.

Dat deed hij op zijn eigen manier. Met rust, met scherpte, en met emotie. Maar boven alles: met oprechte interesse in anderen. Itay liet zien dat politiek niet alleen gaat over standpunten, maar over mensen die elkaar proberen te begrijpen.

Zijn inzet voor ontmoeting, dialoog en mensenrechten heeft niet alleen de raad, maar de hele stad geraakt. Hij bracht mensen samen die elkaar anders misschien nooit hadden ontmoet. Precies dat hebben we nodig.

We nemen afscheid van een betrokken raadslid. Iemand die bleef werken aan een gedeelde toekomst, ook als dat niet makkelijk was. 

Lieve Itay, dankjewel voor alles wat je hebt betekend voor ons en voor Amsterdam. We gaan je enorm missen in de raad, maar we zijn vooral heel blij dat je gewoon bij ons blijft binnen Volt en als vriend.

Liefs,
je Volt collega’s 💜

Geachte verkenner, geachte heer Biemond,

Opnieuw is de opkomst in Amsterdam zorgwekkend laag gebleven. Nog problematischer blijft hoe ongelijk die opkomst over de stad verdeeld is. Daarbij durf ik nu al te voorspellen dat de opkomst onder jongeren niet veel hoger zal zijn ten opzichte van 2022. Het laat zien dat het vertrouwen in dit politieke proces laag is en dat Amsterdammers zich niet vertegenwoordigd voelen.

Juist daarom moet de nieuwe bestuursperiode in het teken staan van het herstellen van vertrouwen en het versterken van betrokkenheid van dit stadsbestuur naar de Amsterdammer. Niet door nog meer beleid over Amsterdammers te maken, maar door te gaan samenwerken met de stad.

Het is ook niet voor niets dat ruim 40 bewonersorganisaties dit jaar een brandbrief stuurden aan de gemeente en gemeenteraad. De organisaties stellen dat de inbreng van gewone Amsterdammers te vaak wordt genegeerd bij besluitvorming. Dit is een signaal dat we niet mogen negeren. Het is wat Volt betreft ook een onderwerp dat de afgelopen 4 jaar vaak een ondergeschoven kindje is geweest, terwijl de kern van democratisering, het vergroten van medezeggenschap van inwoners, juist iets is wat de vertegenwoordiging kan versterken. Amsterdam heeft behoefte aan een stadsbestuur dat nog meer vanuit bewoners redeneert en ruimte maakt voor initiatieven van onderop.

Daarbij zou ik het van groot belang vinden dat er de komende vier jaar gericht wordt geïnvesteerd in de toekomstige generatie. Jongeren vertrekken uit de stad, of besluiten hier niet meer heen te komen. Ik maak me zorgen over wat dit betekent voor de toekomst van de stad. Investeren in jongeren betekent wat mij betreft investeren in betaalbaar wonen, in (sociale) veiligheid, maar ook in hun positie binnen onze democratie: jongeren moeten niet alleen onderwerp van beleid zijn, maar daadwerkelijk onderdeel van de besluitvorming.

Tot slot vinden wij het belangrijk om te benoemen dat de wereld onrustiger is geworden. Ook Amsterdam kan zich daar niet van afsluiten. Voor Volt betekent weerbaarheid dan ook meer dan alleen voorbereid zijn op risico’s. Het gaat ook over hoe sterk we als stad met elkaar verbonden zijn, hoeveel vertrouwen er is tussen mensen en of jongeren voelen dat vrijheid en democratie iets zijn om actief te beschermen. Tijdens mijn bezoeken aan Oekraïne werd zichtbaar hoe krachtig dat bewustzijn kan zijn. Ook in Amsterdam moeten we bouwen aan die weerbaarheid: door jongeren serieus te nemen, gemeenschapszin te versterken en samen te werken aan een stad die tegen onzekerheid bestand is.

De afgelopen vier jaar heeft Volt laten zien waar wij voor staan. Wij hebben ons constructief opgesteld, de samenwerking opgezocht en tegelijkertijd steeds nieuwe ideeën ingebracht. Wij hebben laten zien dat wij niet alleen kritisch zijn, maar ook verantwoordelijkheid nemen en oplossingen aandragen.

Wij zien het als onze taak om de afstand tussen inwoners en bestuur te verkleinen, en juist jongeren beter te betrekken bij de toekomst van hun stad, uitdagingen waarop wij ons de afgelopen vier jaar nadrukkelijk hebben bewezen en waarin we de komende vier jaar graag onze verantwoordelijkheid willen pakken.

GroenLinks, PvdA en D66 hebben de afgelopen jaren goed samengewerkt, en kunnen nu ook weer met een meerderheid een coalitie vormen. Tegelijkertijd horen wij in de stad de wens om het bestuur te vernieuwen en nieuwe perspectieven toe te voegen. Volt wil daarin een constructieve rol spelen en een frisse blik toevoegen.

We zien daarom veel kansen in de voortzetting van een progressieve samenwerking, waarbij Volt zich aansluit bij een coalitie met GroenLinks, PvdA en D66. In zo’n samenstelling kan Volt onder andere bijdragen aan democratische vernieuwing, met extra nadruk op de jongere generatie. Ook in andere samenstellingen staat Volt open om verantwoordelijkheid te nemen en dit perspectief mee te brengen.

Welke route ook wordt gekozen, voor Volt staat centraal dat Amsterdam behoefte heeft aan een stadsbestuur dat de grote problemen van deze tijd met ambitie aanpakt en daarin de wijsheid en ervaring van Amsterdammers serieus onderdeel maakt van hoe we de stad maken. Dat geldt wat ons betreft ook voor de verkenning en de formatie. Een open en transparant proces vanaf het begin is daarbij belangrijk. Niet alleen voor het vertrouwen tussen politieke partijen, maar ook om zichtbaar te maken dat de stad, haar bewoners en maatschappelijke organisaties serieus worden genomen.

Hartelijke groet,

Juliet Broersen

Fractievoorzitter Volt Amsterdam

Aanstaande woensdag is het zover: de Gemeenteraadsverkiezingen. Onze kandidaten zijn er klaar voor en kijken uit naar een mooie verkiezingsdag.

Onze lijst staat boordevol kandidaten die echt wat brengen. Maak hier kennis met ze, zodat je woensdag weet op wie je stemt. Kies Volt!

Niet iedereen heeft tijd om een heel verkiezingsprogramma te lezen. VoltAIre maakt het makkelijk: typ je vraag en krijg direct een helder antwoord op basis van ons programma 'Bouw aan je toekomst'.

Petitie: https://petities.nl/petitions/maak-woningdelen-en-friendscontracten-weer-mogelijk-in-amsterdam?locale=nl

Tot voor kort was woningdelen een van de belangrijkste manieren om betaalbaar in Amsterdam te wonen. Maar door strengere regels en vergunningseisen is het delen van een woning met meerdere volwassenen vrijwel onmogelijk geworden. Friendscontracten, waarbij vrienden samen een huurcontract hebben, zijn daardoor vrijwel verdwenen. Dat raakt duizenden jongeren direct.

Volt Amsterdam en VVD Amsterdam starten daarom samen een petitie om woningdelen en friendscontracten weer mogelijk te maken in de stad.

De noodzaak is namelijk groot. De gemiddelde kamerprijs in Amsterdam ligt rond de €950 per maand en de stad is inmiddels de duurste van Europa voor studentenkamers. In 2024 is bovendien geen enkele sociale studentenwoning gebouwd en zijn meer dan 2.000 particuliere studentenwoningen uit de markt verdwenen. Steeds meer jongeren moeten noodgedwongen de stad verlaten. Tegelijk staan er woningen die prima gedeeld zouden kunnen worden, maar waar dat door regelgeving niet meer kan.

Woningdelen betekent simpelweg dat meerdere volwassenen samen een woning huren en daar samen wonen, zonder dat zij een gezin vormen. In veel Europese steden is dat een normale en geaccepteerde woonvorm. Het zorgt voor lagere woonlasten per persoon, stabiele woonplekken en efficiënter gebruik van bestaande woningen. Juist in een stad met extreme schaarste is dat essentieel.

In Amsterdam gaat het mis doordat woningdelen juridisch vaak wordt behandeld als verkamering. Daardoor moeten verhuurders vergunningen aanvragen, zijn woningcorporaties terughoudend met friendscontracten en verdwijnen gedeelde woningen uit de markt. Het gevolg is dat jongeren massaal concurreren om schaarse kamers of de stad verlaten, terwijl bestaande woningen minder efficiënt worden gebruikt.

De oplossing is concreet en uitvoerbaar. Wij vragen de gemeente Amsterdam om woningdelen met drie volwassenen vergunningsvrij te maken en actief ruimte te creëren voor friendscontracten bij corporaties en verhuurders. Dat kan snel, zonder nieuwbouw, en levert direct betaalbare woonplekken op.

Amsterdam wil een stad blijven voor jongeren, studenten en starters. Maar zonder betaalbare woonvormen wordt de stad steeds exclusiever. Woningdelen is voor een hele generatie geen luxe, maar de enige realistische manier om in Amsterdam te wonen. Door het mogelijk te maken dat vrienden samen huren, kunnen duizenden jongeren weer een plek in de stad vinden.

Daarom roepen wij de gemeente op: maak woningdelen en friendscontracten weer mogelijk in Amsterdam.

Teken de petitie en help mee om betaalbaar samenwonen terug te brengen in de stad!

Stelling 4. Om afvaldumping tegen te gaan moeten er meer camera's bij afvalcontainers komen, ook als dat ten koste gaat van de privacy

Amsterdam moet schoner, en technologie kan daarbij helpen, óók bij het sneller signaleren van dumpingen en het slimmer inzetten van reiniging. Tegelijk is privacy geen bijzaak. Volt is daarom terughoudend met extra cameratoezicht in de openbare ruimte en kiest in de basis voor menselijk toezicht en sociale interventies. Waar camera’s worden ingezet (bijvoorbeeld voor beeldgestuurd schoonmaken of gerichte aanpak van ernstige overlast) moet dat proportioneel, tijdelijk en met duidelijke privacywaarborgen.

Stelling 6. Diversiteitsdenken in Amsterdam is te ver doorgeslagen

Amsterdam is vrij als iedereen zichzelf kan zijn. Toch ervaren veel inwoners nog discriminatie, racisme en uitsluiting. Daarom zet Volt in op een structurele aanpak die gelijke kansen en veiligheid voor iedereen versterkt.

Stelling 8. De gemeente moet doorgaan met het bouwen van windmolens aan de randen van de stad:

Amsterdam moet meer duurzame energie opwekken, ook binnen de eigen gemeentegrenzen. Windenergie hoort daarbij. Volt kiest daarbij voor zorgvuldige plaatsing, met een duidelijke voorkeur voor locaties zoals Haven-Stad, waar impact op omwonenden en landschap het kleinst is.

Stelling 9. Amsterdam moet meer doen om klimaatverandering tegen te gaan dan wettelijk verplicht is:

Amsterdam heeft een grote verantwoordelijkheid in de klimaattransitie. Daarom wil Volt dat de stad verder gaat dan alleen wettelijke minimumnormen, bijvoorbeeld door sneller te verduurzamen, lokaal duurzame energie op te wekken en klimaatbestendig te bouwen. Zo draagt Amsterdam actief bij aan het halen van klimaatdoelen en een leefbare toekomst.

Stelling 13. De gemeente moet zich inzetten om grote techbedrijven naar Amsterdam te halen

Volt wil dat Amsterdam een sterke tech- en innovatie-stad is, maar zet daarbij in op startups, scale-ups en Europese technologie-bedrijven. Het actief aantrekken van dominante Big Tech-bedrijven past daar niet bij. Digitale autonomie en een eerlijk digitaal ecosysteem vragen juist om ruimte voor nieuwe en lokale spelers.

Stelling 18. Er moet meer geld komen voor armoedebestrijding, ook als de lokale belastingen daarvoor omhoog moeten.

Volt wil armoede in Amsterdam krachtig terugdringen en zet in op bestaanszekerheid, actieve inkomensondersteuning en schuldhulp voor jongeren en iedereen die dat nodig heeft. Echter zijn structurele inkomensverbetering, lastenverlichting en hervorming van het toeslagenstelsel ook een landelijke verantwoordelijkheid. De gemeente moet daarom gericht investeren in armoedebestrijding, maar lokale belastingen alleen verhogen als dat noodzakelijk, rechtvaardig en draagkrachtig is.

Stelling 21. De gemeente kan overlast van jongeren beter aanpakken met jeugdhonken dan met strenger optreden.

Overlast door jongeren vraagt om een combinatie van preventie en handhaving. Volt investeert in jongerenwerk, ontmoetingsplekken en perspectief voor jongeren, maar verwacht ook dat grenzen worden gesteld wanneer overlast of criminaliteit ontstaat. Alleen een totaalaanpak werkt.

Stelling 22. Er moet weer preventief gefouilleerd worden om wapenbezit tegen te gaan.

Volt wil dat mensen veilig zijn op straat en dat wapens uit de stad verdwijnen. We zijn altijd terughoudend geweest met preventief fouilleren, omdat het risico op discriminatie, stigmatisering en verlies van vertrouwen groot is. In uitzonderlijke situaties en tijdelijk aangewezen risicogebieden kan het een middel zijn, maar alleen als het echt nodig is, zorgvuldig gebeurt en continu wordt getoetst op effect en eerlijkheid. Voor Volt horen veiligheid en gelijke behandeling onlosmakelijk bij elkaar.

Stelling 26. Amsterdam moet het openbaar vervoer voor jongeren tot 18 jaar gratis maken.

Volt wil dat alle jongeren zich vrij door de stad kunnen bewegen. Naar school gaan, vrienden zien of sporten mag nooit afhangen van wat je ouders verdienen. Daarom vinden wij dat jongeren uit gezinnen die minder te besteden gratis of goedkoper met het OV moeten kunnen reizen. Tegelijk vinden we het eerlijk dat wie het kan betalen, ook gewoon betaalt. Zo zorgen we dat hulp terechtkomt bij jongeren die het het hardst nodig hebben.

Stelling 27. Het bouwen van koopwoningen heeft meer prioriteit dan het bouwen van sociale huurwoningen.

Koop of sociale huur? Betaalbaarheid is het belangrijkst!

Volt geeft geen prioriteit aan koop boven sociale huur. In een stad met woningnood is betaalbaarheid leidend: we bouwen een goede mix van sociale huur, middenhuur én betaalbare koop voor starters en middeninkomens. Ons uitgangspunt blijft 40% sociaal, 40% middensegment en 20% vrij, maar waar dit niet lukt schakelen we terug naar 30-40-30 of iets daartussenin.

Wij willen dat de gemeente stuurt op een evenwichtige woningvoorraad per buurt én voor de stad als geheel. Zo voorkomen we dat sommige buurten onbereikbaar duur worden en andere buurten vastlopen.

Stelling 28. Er moet veel meer woningen gebouwd worden, ook als dat ten koste gaat van openbaar groen

Bouwen ja, maar niet ten koste van groen.

Volt wil veel meer woningen bouwen, maar niet ten koste van openbaar groen. We bouwen slim: door inbreiden, optoppen, splitsen en transformeren, en door nieuwe wijken zo te ontwerpen dat groen, water en leefbaarheid beschermd en versterkt worden.

Amsterdam heeft juist behoefte aan buurten waar je kunt wonen én ademen. Verdichting mag geen stapeling van stenen zijn, maar moet ruimte maken voor gezonde, klimaatbestendige buurten.

Stelling 29. Er moeten meer voorzieningen in de stad komen, ook als er dan minder woningen gebouwd kunnen worden.

Meer voorzieningen? Ja, maar laten we ook blijven bouwen!

Volt wil meer voorzieningen in de stad, maar we zetten voorzieningen niet tegenover woningen. Nieuwe woningen horen samen te gaan met scholen, zorg, groen, sport en goede bereikbaarheid: we bouwen complete buurten, niet alleen aantallen.

Daarom pleiten we voor gebiedsontwikkeling waarbij woningbouw en voorzieningen vanaf het begin samen worden gepland. Zo groeit Amsterdam als complete stad: betaalbaar, groen en leefbaar.

Tegelijk zagen we ook iets anders. Als mensen wel met elkaar in gesprek gaan, gebeurt er iets. Mensen luisteren. Ze stellen vragen. En soms verandert hun beeld van de ander.

Voor Itay werd dat heel duidelijk. Hij hoorde meerdere keren:
“Jij bent de eerste Jood die ik ooit ontmoet.”

Dat laat zien hoe weinig mensen elkaar soms kennen. En hoe makkelijk het is om een mening te hebben zonder het verhaal van de ander te horen.

We leven steeds vaker in onze eigen bubbel. We volgen mensen die op ons lijken. We lezen vooral wat we al vinden. Het echte gesprek ontstaat daardoor niet meer vanzelf.

Daarom is er nu Bekend maakt Bemind 2.0.

Met dit voorstel vragen we de gemeente om ontmoeting en dialoog structureel te organiseren. Dat betekent dat er in elk stadsdeel vaker gesprekken komen tussen groepen die elkaar nu weinig spreken. Niet alleen als er spanningen zijn, maar juist ook als het rustig is.

Stadsdelen krijgen de ruimte om zelf te bepalen welke groepen en onderwerpen spelen in hun wijk, en hoe zij deze gesprekken organiseren. Zo sluiten de gesprekken beter aan op wat er lokaal nodig is.

Onderzoek laat zien dat dit soort ontmoetingen helpen om vooroordelen te verminderen en begrip te vergroten. Zo zorgen we ervoor dat mensen minder tegenover elkaar komen te staan.

Denk aan gesprekken in buurthuizen, op scholen of in de wijk. Kleine groepen, dichtbij huis. Georganiseerd door mensen die de buurt kennen. Zo maken we het makkelijker om elkaar echt te ontmoeten.

Het doel is niet dat iedereen het met elkaar eens wordt, maar dat mensen elkaar beter begrijpen. Dat we het verhaal achter een mening horen.

Daarbij is één uitgangspunt belangrijk: iedereen heeft dezelfde rechten. Vrijheid, veiligheid en respect gelden voor iedereen.

Alleen als we elkaar blijven ontmoeten, kunnen we als stad samenleven.
Niet langs elkaar heen, maar met elkaar.

Daarom moeten we blijven praten. Juist nu.

Bijdrage Itay

Dank voorzitter.

Antisemitisme, Jodenhaat, bevindt zich op dit moment op een niveau dat we in decennia niet hebben gezien. Dat zeg ik niet om te dramatiseren. Tegelijkertijd wil ik dat zorgvuldig zeggen: ik leef hier in Amsterdam nog steeds veilig en vrij als Jood. Dat is mijn ervaring, en die erkenning vind ik belangrijk om uit te spreken. Maar het is ook waar dat die ervaring plaatsvindt in een context die sinds 7 oktober 2023 fundamenteel is veranderd. Juist daarom wil ik hier vandaag één norm expliciet maken. Mijn norm is: wat je ook van Israël vindt, Joden in Amsterdam zijn niet verantwoordelijk en mag je hier niet op aankijken.

Sinds 7 oktober 2023 is antisemitisme wereldwijd en ook in Nederland explosief toegenomen. Dat zien we niet alleen in cijfers, maar ook in concreet geweld en dreiging, ook in steden die we tot voor kort als veilig beschouwden. En dat zien we online, waar onder berichten over Israël, Joden en herdenkingen van de Holocaust een structurele stroom aan antisemitische reacties verschijnt, zo genormaliseerd dat reacties bij nieuws hierover regelmatig worden uitgeschakeld.

We horen dat Joden twijfelen of ze kunnen vertellen dat ze Joods zijn. Joodse Amsterdammers worden aangesproken op het handelen van de Israëlische regering, simpelweg omdat zij Joods zijn. En klassieke antisemitische complotten circuleren opnieuw, vaak verpakt in woorden als ‘zionisten’.

Daarbij valt op dat antisemitisme in de analyse nog te vaak wordt benaderd als een probleem dat vooral uit één richting komt. De nadruk ligt sterk op extreemrechts, terwijl juist sinds 7 oktober zichtbaar is dat antisemitisme uit meerdere hoeken tegelijk komt en elkaar versterkt: van extreemrechts tot extreemlinks en vormen van islamistisch extremisme. Wie de dreiging te smal definieert, doet geen recht aan de werkelijkheid waarin Joodse Amsterdammers leven en loopt het risico structureel te laat te reageren.

Wat daarbij in de analyse ontbreekt, is erkenning van hoe antisemitisme zich vandaag vaak manifesteert via antizionisme. Niet elke kritiek op Israël is antisemitisch, maar in de praktijk wordt ‘zionist’ steeds vaker gebruikt als vervangwoord voor ‘Jood’. Dat leidt tot verdachtmaking, uitsluiting en intimidatie. Als deze dynamiek niet expliciet wordt benoemd, blijft een wezenlijk deel van het probleem buiten beeld.

Wat deze periode extra zorgelijk maakt, is dat antisemitisme niet alleen zichtbaar is aan de randen van de samenleving, maar ook steeds vaker wordt genormaliseerd in het politieke en publieke domein. We hebben recent kunnen lezen hoe neonazistische netwerken actief zijn binnen een politieke partij die met meerdere zetels in ons parlement vertegenwoordigd is. Maar het probleem beperkt zich niet tot expliciet extremistische kringen. Wanneer volksvertegenwoordigers zonder enige duiding bronnen delen waar onder berichten over Israël en Joden structureel antisemitische drek te vinden is, bijvoorbeeld via accounts als Cestmocro, doet dat iets. Ook als dat niet zo bedoeld is. Het laat zien welke grenzen kennelijk zijn verschoven en waar niemand meer iets van zegt. En precies dat maakt antisemitisme normaler en het leven van Joodse Amsterdammers minder veilig.

Dat alles raakt een gemeenschap van ongeveer 30.000 mensen in de regio Groot-Amsterdam, zo’n 3 procent van de Amsterdamse bevolking, die tegelijkertijd structureel de meeste meldingen van haat en discriminatie kent. In gesprekken met Joden om mij heen hoor ik vragen die ik hier eerder niet hoorde: is hier nog wel een toekomst voor mij?

Tegelijkertijd geloof ik in deze stad. Juist omdat er veel mensen zijn, in de politiek en daarbuiten, die pal staan voor de veiligheid en vrijheid van Joodse Amsterdammers, zeg ik vandaag: er is werk aan de winkel.

Dan het plan van aanpak dat voorligt. Het is goed dat dit plan er is, dat er erkenning is voor het probleem en dat wordt ingezet op ontmoeting en dialoog. Maar dit plan komt te laat. Na 7 oktober had er onmiddellijk opgeschaald moeten worden. Sterker nog: die datum vormt in dit plan nauwelijks een expliciet vertrekpunt, terwijl juist vanaf toen de situatie fundamenteel is veranderd. Wat nu voorligt, leest alsof het is geschreven voor de tijd daarvoor. Ik zie dit plan als een startpunt dat moet worden aangevuld en verdiept, en dat ingericht moet worden op een periode van verhoogde spanning, met duidelijke momenten waarop het college kan en moet opschalen.

Wat ik mis, is urgentie en een helder kader voor de openbare ruimte: welke norm stellen we, en wanneer grijpt de overheid in als grenzen worden overschreden? Juist bij demonstraties is die onduidelijkheid voelbaar, waardoor voor veel Joodse Amsterdammers onzekerheid en wantrouwen ontstaat.

Ook rondom meldingen blijft te vaak onduidelijk wat er daarna gebeurt en hoe mensen worden teruggekoppeld. Zonder zichtbare opvolging haken mensen af, en dat ondermijnt vertrouwen.

En dat brengt mij bij een fundamentele vraag die ik in deze aanpak mis: wanneer zijn wij als stad eigenlijk tevreden? Is dat als Joodse instellingen permanent beveiligd zijn of als Joodse instellingen juist geen beveiliging meer nodig hebben? Zijn wij tevreden als het aantal meldingen omhoog gaat omdat ze vertrouwen dat de gemeente er iets mee doet of als Joods leven openlijk weer gevierd wordt?

Wat mij bovendien opvalt, is dat veel verantwoordelijkheid in deze aanpak bij de Joodse Amsterdammers zelf wordt gelegd. Ga melden. Ga in dialoog. Vergroot je eigen regie. Dat zijn belangrijke elementen, maar ik vraag me af hoe dit leest voor iemand die zelf antisemitisme heeft meegemaakt. Voor wie zich onveilig voelde, of niet serieus genomen. Leest diegene hier wat de gemeente concreet gaat doen, of vooral wat er van henzelf wordt verwacht? Normstelling in de openbare ruimte en bescherming tegen antisemitisme zijn geen vrijwillige inspanning van de Joodse gemeenschappen, maar een kerntaak van de overheid.

Als we deze aanpak serieus willen versterken, vraagt dat om een brede dialoog met Joodse organisaties van alle politieke kleuren en religieuze stromingen, met ruimte om dit plan daadwerkelijk aan te vullen. Tot slot, voorzitter bij de ambitie over zelfbeschikking en eigen regie blijft onduidelijk wat die steun concreet betekent: gaat het om middelen, of alleen om woorden?

Dit debat is belangrijk, niet alleen voor Joodse Amsterdammers, maar voor de stad als geheel. Want hoe wij omgaan met antisemitisme zegt iets over hoe serieus we zijn over gelijkwaardigheid, en over de vraag of de rechtsstaat voor iedereen even hard werkt. Antisemitisme is geen randverschijnsel; het is een realiteit waar de overheid hier en nu verantwoordelijkheid voor draagt.

Mijn oproep aan het college is daarom helder: zie dit plan als een begin, niet als een afronding. Breng urgentie aan, stel duidelijke normen en organiseer veiligheid expliciet. Dit debat is voor mij geen eindpunt. Op basis van de beantwoording zal mijn fractie met moties komen om deze aanpak aan te scherpen, omdat woorden alleen hier niet voldoende zijn.

Tot zover.

Lees hier de bijdrage van Juliet:

In 2024 is er geen enkele sociale studentenwoning bijgekomen, meer dan 2000 particuliere studentenwoningen zijn vorig jaar uit de markt gevallen, de gemiddelde kamerprijs ligt inmiddels op 974 euro per maand, en Amsterdam heeft de dubieuze eretitel om zichzelf de duurste stad in Europa te noemen als het gaat om studentenkamers.

Dit alles heeft er zelfs voor gezorgd dat er nu meer jongeren de stad verlaten, en dan vraag ik mij af: waar zijn we mee bezig? Wat is Amsterdam zonder haar studenten? 

En het credo: “dan moeten ze maar thuis wonen”, vind ik echt onbestaanbaar. We weten namelijk dat dit de sociale ontwikkeling van jongeren sloopt. Het zijn lessen uit de corona crisis die we niet mogen negeren. 

Al deze problematiek vraagt niet alleen om meer woningen maar ook om een structureel gesprek met afspraken om dingen aan de kaak te stellen, zoals schimmelproblemen, misbruik van verhuurders, doorvalbeveiliging, betaalbaarheid en andere problemen waar deze studenten mee kampen naast het überhaupt krijgen van een dak boven hun hoofd. 

Het is dan ook niet voor niets dat ik de afgelopen 3,5 jaar, sinds dat dit college uit het convenant studentenhuisvesting stapte, samen met VVD en SP aandacht heb gevraagd voor het belang hiervan, en heb geprobeerd om dit opnieuw op de kaart te zetten. 

En na veel sarcastische opmerkingen als “in een convenant kun je niet wonen”, ben ik blij dat het vandaag, aan het einde van mijn termijn, gelukt is om een meerderheid achter deze motie te krijgen. Het cirkeltje is rond wat mij betreft. Daarom ook dank aan het lid Taj. En fijn dat het college en de raad weer inzien hoe belangrijk het is om met alle partners deze samenwerking aan te gaan voor jongeren en studenten van het MBO tot WO. De bereidheid is er bij alle partijen, van het AFWC tot de ASVA tot de kennisinstellingen. Vandaag zetten we die stap als politiek en gemeente. 

Maar voorzitter, hier moet het wat mij betreft niet stoppen. De politiek heeft te lang haar rug gekeerd naar de problemen die deze groep aankaart. Topprioriteit moet worden om meer bij te bouwen, maar ook optimaal gebruik te maken van de ruimte die we al hebben. Het is bijna schandalig dat we in een woningnood als enige stad woningdelen nog steeds verbieden, een half miljoen vierkante meter kantoorruimte niet gebruiken, en niet in nieuwe oplossingen denken. Hoe kunnen we dat nou uitleggen aan de volgende generatie Amsterdammers? 

Voorzitter, mijn stille hoop is dat we snel weer een stad kunnen worden waar jongeren naartoe komen, en niet gedwongen worden om deze te verlaten.

Tijdens ons Open Kaart evenement op 8 februari om 19:30 uur, bespreken we onze hoogtepunten verder. Ook is er veel ruimte voor vragen vanuit het publiek. Wat heb je altijd al willen weten van onze fractie of de lokale politiek? Meld je aan voor het evenement en brand los!

Bijdrage Juliet Broersen:

Voorzitter, 

Als je nog van de generatie bent waarbij vrienden om je heen woningen delen of constant op zoek zijn naar een kamer of woning, dan krijg je vrij regelmatig de meest bizarre verhalen mee. Huizen met 5 slaapkamers op een vierde verdieping, waar geen gezin in wil, en waar 2 studenten of starters samen een onbetaalbaar huis delen, omdat er geen vergunning is voor die andere 3 kamers. Groningers die studeren in Amsterdam, maar een dagje terug naar Groningen moeten voor de huisarts, omdat ze hier niet staan ingeschreven en in een kamer wonen zonder contract. 

De woningdeelregels knellen, en schieten soms, vooral in het voorbeeld van net, het doel voorbij en jonge woningdelers hebben er dan helemaal niks aan.

Daarom dienen we vandaag, samen met het lid von Gerhardt, een amendement in om de regels voor woningdelen te versoepelen en het delen met drie personen mogelijk te maken. 

Deze regeling is in onze ogen onnodig en heeft bovendien nog het negatieve gevolg dat er onveilige situaties ontstaan omdat huurders niet durven aan te kloppen bij hun huisbaas als er iets kapot is. Het argument van ‘mogelijke overlast’ begin ik nogal vervelend te vinden. Uit onderzoeken van onder andere platform31 blijkt dat er te veel wordt gedacht vanuit de angst voor zittende bewoners, en veel te weinig vanuit de realiteit van jonge woningzoekenden. Het is tijd dat we die horrorverhalen over woningdelers loslaten en ruimte creëren voor een groep die we als stad hard nodig hebben.

Het college heeft in het coalitieakkoord zelf de ambitie vastgelegd dat de woningnood onder studenten, jongeren en starters moet worden verlicht onder andere door “knellende voorwaarden te schrappen”. Vandaag vragen wij simpelweg om die eigen belofte waar te maken.

Tot slot wil ik nog kort terugkomen op het punt in de huisvestingsverordening over de tweede woning. Volt staat volledig achter de inzet om tweede woningbezit strenger te reguleren. We zien de brief van de wethouder en kunnen ons vinden in de koers die wordt voorgesteld. Wel doen we twee dringende oproepen. Maak het geen papieren tijger, met regelgeving waar niemand iets van merkt. En hanteer de menselijke maat bij uitzonderingen, ik denk dat we namelijk allemaal willen voorkomen dat er over een paar jaar schrijnende verhalen opduiken van mensen die door te rigide toepassing hun woning zijn kwijtgeraakt.

Tot zover.

Bekijk hier ons volledige verkiezingsprogramma, of stel je vraag direct aan Voltaire, onze digitale assistent over het programma.

Voor de totstandkoming van dit verkiezingsprogramma heeft Volt Amsterdam gesprekken gevoerd met een breed scala aan maatschappelijke organisaties, bedrijven, experts en andere betrokken partijen, bekijk hier het transparantieregister.

Voor meer informatie, interviews of toelichting kunt u contact opnemen met:

Daan Vellema
Persvoorlichter Volt Amsterdam
E: daan.vellema@volteuropa.org
T: +316 16 10 33 21

Juliet Broersen
Fractievoorzitter & lijsttrekker Volt Amsterdam
E: juliet.broersen@volteuropa.org

Tijdens de druk bezochte ALV (Algemene Ledenvergadering) van zondag 7 december hebben de leden gestemd over de kandidatenlijst voor de gemeenteraadsverkiezingen van maart 2026. 

De top 5 is als volgt:

1. Juliet Broersen

2. Pim van Burk

3. Sanne Klaver

4. Daan Vellema

5. Krystal-Marie Benjamins

De ingestemde amendementen en moties worden de komende tijd verwerkt, zodat we ons Verkiezingsprogramma officieel kunnen lanceren bij de kiezers. 

De komende weken en maanden zullen volop in het thema van verkiezingen staan. Een oproep is dan ook gedaan aan al onze leden en vrijwilligers om een bijdrage te leveren in deze spannende periode!

Bekijk hier de kandidatenlijst voor de gemeenteraadsverkiezingen en hier de kandidatenlijst voor de stadsdelen.

Bijdrage Juliet Broersen:

Voorzitter,

Afgelopen week stond het weer in het Parool: Zeker 8 procent van de banen verdwijnt in Nederland door AI. We hebben het onderzoek van ABN AMRO, we hebben het onderzoek van de SER; inmiddels is het wel duidelijk. Allemaal laten ze hetzelfde zien: oude banen verdwijnen, en nieuwe banen komen. 

Wat ons betreft moeten we ervoor zorgen dat iedereen profiteert van technologische vooruitgang, en daarom moeten we werknemers beschermen en ondersteunen.

Ik wil er vandaag voor waken dat we bij dit onderzoek dan ook weer met een setje aanbevelingen komen waar we, eerlijkheidshalve, net niks mee kunnen.

Daarom wil ik vragen aan de wethouder om naast een setje aanbevelingen ook met een actieplan te komen waar we gelijk mee aan de slag kunnen:

Hier kunnen een aantal dingen inzitten, bijvoorbeeld:

Verder onderzoek naar:

• Impact onder ervaringsdeskundigen of gedupeerden van technologische vooruitgang. Ik maak me echt zorgen om mensen die tussen wal en schip vallen. Vooruitgang moet vooruitgang betekenen voor iedereen.

• Onderzoek naar Europese voorbeelden hoe steden hiermee omgaan, laten we niet als Amsterdam alleen maar het wiel uitvinden, maar juist leren van steden als Helsinki of Barcelona die vooruitlopen met het omscholen van talent.

En concreet aan de slag met:

• Omscholing voor gedupeerde arbeiders.

• Een samenwerking, noem het een convenant . Waarin we een arbeids coalitie vormen van vakbonden/sectororganisaties, werkgevers, gemeenten en kennisinstellingen waarin we zaken afspreken als een eventuele omscholingsplicht voor als er grootschalige ontslagen zijn

• Monitoring en rapportage over ontwikkelingen + kansen die ontstaan

Juist nu moeten we als overheid, wanneer de markt en technologische vooruitgang voor ongelijkheid gaat zorgen, rekening houden met onze inwoners en zorgen voor een vangnet en perspectief.

Tot zover.

De bovenstaande foto is genomen bij de entree van het oude stadhuis, wat nu een hotel is.

Waarom dit voorstel nodig is

De geschiedenis van de dertien verstoten raadsleden laat zien hoe kwetsbaar een democratie kan zijn wanneer uitsluiting wordt genormaliseerd en wanneer mensen zwijgen terwijl onrecht plaatsvindt.

De pijn zit niet alleen in wat er toen werd gedaan, maar ook in wat er niet werd gezegd. Geen protest, geen steun, geen erkenning.

Dat hun verhalen vrijwel verdwenen zijn, laat zien hoe makkelijk onrecht uit het zicht kan raken wanneer niemand verantwoordelijkheid neemt om te herinneren.

Dit voorstel wil dat veranderen.

Wat we gaan doen

Het voorstel van Volt en PvdA bevat drie onderdelen:

1. Onderzoek en vastleggen
Er wordt onderzoek gedaan naar de levens van de dertien raadsleden. Hun verhalen worden samengebracht in een bundel, zodat toekomstige raadsleden en Amsterdammers weten wie deze mensen waren.

2. Een blijvend monument
Bij of in de Stopera komt een monument dat hun namen zichtbaar maakt. Daarnaast komt er een digitaal monument, zodat iedereen ook buiten Amsterdam hun verhaal kan vinden.

3. Een herdenking op de historische datum

Op 30 november 2025, precies 85 jaar nadat de Joodse raadsleden uit hun functie werden gezet, vindt in de Oude Raadszaal de eerste officiële herdenking plaats. Het is een moment waarop stad en raad stilstaan bij wat er toen gebeurde én wat dat ons vandaag te zeggen heeft.

Waarom dit nu relevant is

Herdenken is geen terugkijken alleen. Het is een manier om verantwoordelijkheid te nemen voor wie we vandaag willen zijn.

In een tijd waarin discriminatie en polarisatie zichtbaar groeien, waarin het vertrouwen in de rechtsstaat onder druk staat en waarin de verleiding om weg te kijken soms groot is, is het essentieel dat we laten zien dat democratie actief onderhoud vraagt.

Door deze dertien raadsleden zichtbaar te maken, herinneren we onszelf aan iets fundamenteels: dat democratie niet alleen wordt beschermd door regels, maar door mensen die hun stem gebruiken wanneer het ertoe doet.

Herdenken is een plicht

Voor veel mensen in Amsterdam is dit een onbekende geschiedenis. Voor nabestaanden is het een gemis dat nooit écht is erkend. En voor raadsleden van nu is het een les in verantwoordelijkheid.

Het herdenken van deze dertien raadsleden is daarom meer dan een plechtigheid.
Het is een herstel van wat te lang verzwegen is gebleven. En het is een waarschuwing dat uitsluiting nooit normaal mag worden.

Door hun verhalen zichtbaar te maken, beschermen we onze democratie, nu en in de toekomst.

De afgelopen maanden hebben we verschillende voorstellen gedaan om het economische klimaat te verbeteren. Minder obstakels voor ondernemers, meer ruimte voor nieuwe ideeën en vooral: een economie waar iedereen iets aan heeft. Daarbij horen duidelijke voorwaarden: een economie die bijdraagt aan brede welvaart, duurzaam groeit en Amsterdammers vooruit helpt.

Amsterdam in Europa

Volt wil dat Amsterdam samenwerkt met andere Europese steden. Zo kunnen start-ups en scale-ups makkelijker uitbreiden, nieuwe markten bereiken en connecties opbouwen - goed voor Amsterdam en Europa.

Op tech-gebied moet de stad ook voorop lopen. Daarom willen we onderzoeken hoe Amsterdam kan meedoen aan een nationale AI-proeftuin, een veilige plek waar bedrijven en overheid kunnen testen hoe AI slim en eerlijk wordt ingezet. Dit sluit direct aan bij de motie van Laurens Dassen in de Tweede Kamer. Hij vroeg de regering te kijken hoe nieuwe proeftuinen voor technologie kunnen worden opgezet binnen de Nationale Technologie Strategie. Zo bouwen we lokaal en nationaal aan een systeem waarin technologie slim, verantwoord en mensgericht wordt gebruikt.

Een eerlijke digitale transitie

AI verandert hoe we werken. Daarom moeten niet alleen grote bedrijven profiteren, maar juist ook het midden- en kleinbedrijf (MKB). Ondernemers krijgen ondersteuning bij het inzetten van AI, van administratie tot klantenservice.

Tegelijkertijd verminderen we overbodige regels: de gemeente gaat jaarlijks met het MKB in gesprek over wat eenvoudiger kan. Minder regels betekent meer tijd voor groei.

Ook laten bedrijven voortaan jaarlijks zien hoe zij bijdragen aan duurzaamheid en brede welvaart, zodat duidelijk wordt welke bedrijven meewerken aan een gezonde en eerlijke toekomst voor Amsterdam.

Iedereen moet mee kunnen doen

Een sterke economie werkt alleen als iedereen mee kan doen. Daarom maken we in innovatiegebieden ruimte voor initiatieven die vrouwen en andere ondervertegenwoordigde groepen helpen in tech. Zo houden we groei eerlijk en waardevol voor de samenleving.

Ook zorgen we met een analyse van de impact van AI op banen en skills dat Amsterdam niet alleen voorop loopt, maar ook eerlijk blijft. Want vooruitgang mag niemand buitensluiten. Daarom investeren we in ondersteuning en omscholing, zodat alle Amsterdammers kunnen profiteren van de technologische sprong.

Samen vooruit

Wij geloven in een economie die vernieuwt zonder mensen te laten vallen, groeit zonder de planeet te belasten en kansen geeft aan iedereen. Met onze ideeën bouwen we aan een Amsterdam dat niet afwacht, maar zelf de toekomst maakt, samen met Europa. Want de economie van morgen, die start hier, in Amsterdam.

Op nummer 2 staat Pim van Burk, betrokken Amsterdammer en raamverhuurder met een sterke verankering in stadsdeel Centrum. Vanuit zijn werk als horecaondernemer en ⁠⁠verhuurder van werkruimtes aan sekswerkers staat hij midden in de realiteit van thema’s als leefbaarheid, inclusiviteit, veiligheid en toerisme. Hij zet zich in voor de veiligheid van sekswerkers en de destigmatisering van sekswerk, en organiseert als vrijwilliger diners voor dak- en thuislozen. Pim was eerder projectcoördinator tijdelijk wonen & LHBTIQ+ bij De Regenboog Groep. Hij weet uiteenlopende groepen, bewoners, ondernemers, sekswerkers, politie en gemeente, samen te brengen en zoekt altijd naar constructieve samenwerking.

Op nummer 3 volgt Sanne Klaver, beleidsmedewerker aan de Universiteit van Amsterdam op onderwijsbeleid. Ze werkte eerder als docent, onderzoeker en zzp’er in de cultuursector. Sanne begon haar loopbaan in de zorg- en welzijnssector, onder andere als maatschappelijk werker in het AMC en in een Blijf-van-mijn-lijf-huis. Ze promoveerde aan de UvA en brengt brede kennis mee over cultuur, geschiedenis, sociaal beleid, onderwijs en inclusie, kennis die essentieel is voor een stad in beweging.

Nummer 4 is Bas van Bockel, jurist en oprichter van Verdant Legal. Binnen het Impact Collectief richt hij zich op duurzaamheidsvraagstukken en samenwerking tussen publieke en private partijen. Eerder werkte Bas bij de Raad van State en was hij rechter-plaatsvervanger in de Rechtbank Amsterdam. Zijn expertise in Europees, nationaal en lokaal recht vormt een stevige basis voor de aanpak van complexe stedelijke uitdagingen.

Op nummer 5 staat Krystal-Marie Benjamins, geboren en getogen Amsterdammer. Bij de Nederlandse Vereniging Duurzame Energie werkt zij aan beleidsvoorstellen rondom energietransitie en ruimtelijke ordening. Tijdens haar studie deed zij internationale ervaring op in Buenos Aires en liep zij stage bij de Nederlandse ambassade in Bangladesh, waar ze werkte aan vraagstukken rondom seksuele en reproductieve gezondheid en rechten (SRHR) en gender.

Nummer 6 is Daan Vellema, persvoorlichter en fractiemedewerker van Volt Amsterdam. Daan speelt op verschillende manieren een actieve rol in de stad, onder meer bij Vluchtelingenwerk, Collectief Kapitaal en Militairen op de Middelbare. Hij zamelde eerder 1100 kilo kleding in voor vluchtelingen in Calais.

Plek 7 tot en met 10 worden versterkt door Karin Nielsen (7), voormalig chirurg en nu medische adviseur die zich inzet voor kansengelijkheid. Mark Borst (8), adviseur duurzaamheid aan de Universiteit Utrecht. Mark weet uit eigen ervaring hoe goedbedoeld beleid verkeerd kan uitpakken. In de periode na het plotselinge overlijden van zijn broer kreeg hij door een onschuldige administratieve fout een torenhoge boete. De gemeente erkende later dat het beleid te streng was en paste het aan, maar zijn boete bleef wel staan.

Rosalie Greven (9), financieel econoom en ondernemer met ervaring in HR en IT. Momenteel werkzaam bij BNG (Bank Nederlandse Gemeenten), heeft eerder bedrijven opgezet in Nederland en China, en was beleidsadviseur bij het Ministerie van Economische Zaken. Rick Bleumink (10), nu docent geschiedenis op een middelbare school na negen jaar bij de gemeente Amsterdam, onder meer als kennismanager bij het Ingenieursbureau

Lijstduwers op de conceptlijst zijn onder anderen Itay Garmy, huidig Volt-raadslid en initiatiefnemer van ‘Bekend maakt Bemind’, en Mujtaba Ariaie-Buurke, bekend in het Amsterdamse publieke debat vanwege zijn inzet voor meer menselijke maat in gemeentebeleid vanwege persoonlijke ervaringen die hij heeft met knellend beleid voor zijn dochter Zora, die een ernstige en progressieve spierziekte heeft.  

Volt Amsterdam presenteert hiermee een brede, deskundige en maatschappelijk betrokken groep kandidaten.

De volledige lijst bestaat uit:

#1 – Juliet Broersen

#2 – Pim van Burk

#3 – Sanne Klaver

#4 – Bas van Bockel

#5 - Krystal-Marie Benjamins

#6 - Daan Vellema

#7 – Karin Nielsen

#8 – Mark Borst

#9 – Rosalie Greven

#10 – Rick Bleumink

#11 – Manou Zonderland

#12 – Stephan Weenk

#13 – Eerke Steller

#14 – Bora Fidan

#15 – Isabelle de Koning

#16 – Sacha de Haan

#17 – Verena Kitowski

#18 – Henk Boes

#19 – Milou Vaal

#20 – Diederick Voskuil

#21 – Eva Vesseur

#22 – Abel de Vries

#23 – Merel Frencken

#24 – Tom Bruin

#25 – Jesler Voerman

#26 – Max Holl

#27 – Anna Klapwijk

#28 – Mujtaba Ariaie-Buurke

#29 – Malu Pasman

#30 – Rens de Boer

#31 – Marlene van Loo

#32 – Itay Garmy

More student housing

In 2024, not a single student home was built. Our faction leader Juliet Broersen sounded the alarm. The result: in the coming years, the municipality will build 3000 new student homes in areas such as the Sluisbuurt and Sloterdijk. And yes, also for international students, because everyone deserves a place in our city. We are also pushing for a new agreement and cooperation on student housing, where the municipality, educational institutions and housing corporations work together to provide enough affordable rooms.

Building faster and finding creative solutions

Building more is good, but it also needs to happen faster. Thanks to our amendment, created in collaboration with others, three million euros will be made available to restart stalled housing projects. We also encourage residents of Amsterdam to rent out a room in their homes so that students can find accommodation more quickly, even without new construction.

Safe, healthy and affordable living

Too many students live in unhealthy or unsafe rooms. That is why we have introduced stricter rules for fire safety, fall protection and carbon monoxide prevention. Homes will also be inspected more thoroughly, and we are tackling moisture and mold in a structural way. Our goal: a mold-free Amsterdam by 2030. With clearer communication about the energy allowance, you will also know better what support you are entitled to.

A fair and inclusive student life

More and more students are struggling with inequality and mental pressure. We believe studying should be enjoyable, not unfair. That is why we are ensuring that undocumented vocational students receive better internship support, that they receive the same discounts as others, and that the municipality actively combats stigma around vocational education.

Looking ahead

Many steps have already been taken, but we are not there yet. We will continue building a creative and inclusive student city where mental health is a top priority. We want to listen, learn and make sure your voice counts. Do you have ideas about student life in Amsterdam? Let us know!

Meer studentenwoningen 

In 2024 werden er nul studentenwoningen gebouwd. Onze fractievoorzitter Juliet Broersen trok aan de bel. Het resultaat? De komende jaren bouwt de gemeente 3000 nieuwe studentenwoningen in onder andere de Sluisbuurt en bij Sloterdijk. En ja, ook voor internationale studenten, want iedereen verdient een plek in onze stad. Daarnaast zetten we ons in voor een nieuwe afspraak over studentenhuisvesting, waarin gemeente, onderwijsinstellingen en corporaties samenwerken aan genoeg betaalbare kamers.

Sneller bouwen, creatieve oplossingen

Meer bouwen is fijn, maar het moet ook sneller. Met ons amendement, in samenwerking met anderen, komt er 3 miljoen euro vrij om vastgelopen projecten weer op gang te brengen. En we moedigen Amsterdammers aan om een kamer in huis te verhuren, zodat studenten sneller iets vinden, ook zonder nieuwbouw. 

Veilig, gezond en betaalbaar wonen

Te veel studenten wonen in ongezonde of onveilige kamers. Daarom hebben we strengere regels geregeld voor brandveiligheid, doorvalbeveiliging en koolmonoxidebescherming. Ook worden woningen beter gecontroleerd en pakken we vocht en schimmel structureel aan. Ons doel: Amsterdam schimmelvrij in 2030! En met duidelijke communicatie over de energietoeslag weet jij voortaan beter waar je recht op hebt.

Een eerlijk en inclusief studentenleven

Steeds meer studenten hebben last van ongelijkheid en mentale druk. Wij vinden dat studeren leuk moet zijn, niet oneerlijk. Daarom zorgen we dat ongedocumenteerde mbo-studenten betere stage ondersteuning krijgen, dat mbo-studenten dezelfde kortingen krijgen als anderen, en dat de gemeente actief stigmatisering van het mbo tegengaat.

Blik op de toekomst

Veel stappen zijn al gezet, maar we zijn er nog niet. We blijven bouwen aan een creatieve, inclusieve studentenstad waar mentale gezondheid topprioriteit is. We willen luisteren, leren, en zorgen dat jouw stem telt. Heb jij ideeën over het studentenleven in Amsterdam? Laat het ons weten!